خداوند اسب و استر و الاغ را با گوشت و استخوانهاى سخت و اعصاب كشيده و رگهاى محكم آفريد و بر روى آن پوست محكمى كشيده است كه تمام بدن آنها را فرا گرفته است . به آنها چشم و گوش داده زيرا اگر كور و كر مىآفريد انسان قادر نبود از آنها استفاده كند . سپس به آنها عقل و حافظه نداده است تا مطيع انسان شوند و در سخت گرفتن و بار گذاشتن بر روى دوش آنها از خود مقاومت نشان ندهند . » « به آفرينش هر يك از دسته حيوانات بنگريد و به استعداد هر دسته از آنها كه كارى از آنها ساخته است . آدميان كه ميبايستى چاره‌جو و صنعتگر و دانش‌آموز باشند و از ساختن و دوختن و بازرگانى بىنياز نبودند ، ناگزير صاحب عقل و حافظه و انديشه آفريده شده‌اند و داراى دستهاى چند انگشتى هستند تا بتوانند چيزها را بدست بگيرند و بسازند . درندگان كه بايد با شكار زندگانى كنند با چنگال خلق شده‌اند و چابك سير و تيزدندانند . و گياهخواران سم دارند تا در چرا سختى زمين در آنها اثر نكند و بعضى سم گرد و گود و دراز دارند تا بر زمين بچسبد و براى سوارى دادن و بار بردن آماده باشند . » « در تدبير آفرينش گوشتخواران دقت كنيد چگونه دندانهاى تيز و سپردار محكم و دهان گشاد دارند تا آنچه را كه ميخواهند بدست بياورند زيرا همه اين ابزارها به درد شكار مىخورد . اگر گياهخواران چنگال و دندان تيز داشتند مثل اين بود كه به آنها چيزى را داده باشند كه مورد نيازشان نباشد زيرا آنها گوشت‌خوار و شكاركننده نيستند و اگر به درندگان وسائلى مانند سم ميدادند مانع از اين ميشد كه آنها بتوانند شكار كنند . پس بنگر چگونه خداى تعالى بهر حيوانى چيزى را داده است كه در مصلحت زندگانى اوست . » به بچه چهارپايان بنگريد چگونه به دنبال مادرهاشان راه مىافتند . و